Droom voor jouw buurt? Wij helpen!
Droom voor jouw buurt? Wij helpen!

Blog

  • Plakboeken vol krantenknipsels

    Leefbaarheidsalliantie Gelderland November 11, 2019 113 keer bekeken 0 comments

    Ik wil dat het slaagt! is een serie van zes blogs, waarin initiatiefnemers vertellen hoe zijn hun ideeën waarmaken. Blog 5#6: In de krant.

    Toen Jokes in het voor haar onbekende Eibergen kwam wonen wilde ze graag mensen leren kennen. Ze meldde zich aan als vrijwilliger bij historisch museum de Scheper. “Eerst was ik daar gastvrouw en inmiddels ben ik persvoorlichter. Ik wil het graag steeds beter doen. Door de 2-delige workshop ‘Mijn persbericht in de krant’ van de Leefbaarheidsalliantie hebben mijn artikelen meer structuur en zijn ze makkelijker leesbaar. Ik heb er echt gein in!”

    Jokes werkte altijd in de reisbranche. Schrijven deed ze voor de Schiedamse duikvereniging. Vijf jaar geleden verhuisde ze van Zuid-Holland naar de Achterhoek. Jokes: “Ik kende nog niets in Eibergen en zag in de plaatselijke krant een oproep van museum de Scheper voor nieuwe vrijwilligers. Dat leek me een mooie manier om mensen te leren kennen.”

    Wachten
    Jokes begon in het museum als gastvrouw. Dat betekent dat je moet wachten totdat er bezoekers zijn. En dat is niets voor Jokes: “Ik kan echt niet stilzitten, ik moet iets te doen hebben. In het begin wist ik nog niet zoveel van de historie van het museum en de regio Berkelland. Daar heb ik me tijdens het wachten in verdiept. Ik ben online gaan zoeken en kwam in die zoektocht ook verouderde informatie over het museum tegen.”

    Aandacht
    Als vanzelf pakt Jokes haar schrijfhobby op. Ze schrijft persberichten over exposities, modeshows en lezingen die het museum organiseert. Ook schrijft ze een verhalenreeks over Herman en Betsy, de oorspronkelijke bewoners van de villa en boerderij waar het museum in gevestigd is. “Je moet aandacht vragen voor de dingen die je organiseert in het museum. Mensen moeten denken ‘hé daar wil ik naar toe’. En de verhalen over Herman en Betsy die spraken mensen echt aan.”

    Persbericht in de krant
    “Ik stuur mijn berichten naar lokale pers. De redacteur van Berkellandnieuws geeft tips over hoe ik mijn teksten kan verbeteren. Ik leer er veel van en hij krijgt betere artikelen. Ik haal plezier uit schrijven en tegelijkertijd ben ik perfectionistisch. Dus ik wil graag blijven leren betere berichten te schrijven. Toen ik hoorde van de workshop ‘Mijn persbericht in de krant’, die de Leefbaarheidsalliantie organiseerde, heb ik me dan ook direct aangemeld.”

    Positief verschil
    “Ik heb veel geleerd van de workshop. Dat het bijvoorbeeld goed is om met een citaat te werken. Dat had ik nog nooit gedaan. Als ik artikelen van twee jaar terug vergelijk met wat ik nu schrijf, dan zie ik echt verschil. Ik propte de artikelen voorheen vol met feiten en er was weinig structuur. Ik hou me nu aan het stappenplan van de training. Dat brengt veel structuur en het maakt het veel makkelijker leesbaar. Het bestuur zei laatst tegen me ‘je bent echt een kostenpost voor ons, de plakboeken zijn niet aan te slepen voor al die artikelen’. Dat was wel wat ongemakkelijk, maar is wel een mooi compliment!”

  • Plakboeken vol krantenknipsels

    Leefbaarheidsalliantie Gelderland November 12, 2019 16 keer bekeken 0 comments

    Ik wil dat het slaagt! is een serie van zes blogs, waarin initiatiefnemers vertellen hoe zijn hun ideeën waarmaken. Blog 5#6: In de krant.

    Toen Jokes in het voor haar onbekende Eibergen kwam wonen wilde ze graag mensen leren kennen. Ze meldde zich aan als vrijwilliger bij historisch museum de Scheper. “Eerst was ik daar gastvrouw en inmiddels ben ik persvoorlichter. Ik wil het graag steeds beter doen. Door de 2-delige workshop ‘Mijn persbericht in de krant’ van de Leefbaarheidsalliantie hebben mijn artikelen meer structuur en zijn ze makkelijker leesbaar. Ik heb er echt gein in!”

    Jokes werkte altijd in de reisbranche. Schrijven deed ze voor de Schiedamse duikvereniging. Vijf jaar geleden verhuisde ze van Zuid-Holland naar de Achterhoek. Jokes: “Ik kende nog niets in Eibergen en zag in de plaatselijke krant een oproep van museum de Scheper voor nieuwe vrijwilligers. Dat leek me een mooie manier om mensen te leren kennen.”

    Wachten
    Jokes begon in het museum als gastvrouw. Dat betekent dat je moet wachten totdat er bezoekers zijn. En dat is niets voor Jokes: “Ik kan echt niet stilzitten, ik moet iets te doen hebben. In het begin wist ik nog niet zoveel van de historie van het museum en de regio Berkelland. Daar heb ik me tijdens het wachten in verdiept. Ik ben online gaan zoeken en kwam in die zoektocht ook verouderde informatie over het museum tegen.”

    Aandacht
    Als vanzelf pakt Jokes haar schrijfhobby op. Ze schrijft persberichten over exposities, modeshows en lezingen die het museum organiseert. Ook schrijft ze een verhalenreeks over Herman en Betsy, de oorspronkelijke bewoners van de villa en boerderij waar het museum in gevestigd is. “Je moet aandacht vragen voor de dingen die je organiseert in het museum. Mensen moeten denken ‘hé daar wil ik naar toe’. En de verhalen over Herman en Betsy die spraken mensen echt aan.”

    Persbericht in de krant
    “Ik stuur mijn berichten naar lokale pers. De redacteur van Berkellandnieuws geeft tips over hoe ik mijn teksten kan verbeteren. Ik leer er veel van en hij krijgt betere artikelen. Ik haal plezier uit schrijven en tegelijkertijd ben ik perfectionistisch. Dus ik wil graag blijven leren betere berichten te schrijven. Toen ik hoorde van de workshop ‘Mijn persbericht in de krant’, die de Leefbaarheidsalliantie organiseerde, heb ik me dan ook direct aangemeld.”

    Positief verschil
    “Ik heb veel geleerd van de workshop. Dat het bijvoorbeeld goed is om met een citaat te werken. Dat had ik nog nooit gedaan. Als ik artikelen van twee jaar terug vergelijk met wat ik nu schrijf, dan zie ik echt verschil. Ik propte de artikelen voorheen vol met feiten en er was weinig structuur. Ik hou me nu aan het stappenplan van de training. Dat brengt veel structuur en het maakt het veel makkelijker leesbaar. Het bestuur zei laatst tegen me ‘je bent echt een kostenpost voor ons, de plakboeken zijn niet aan te slepen voor al die artikelen’. Dat was wel wat ongemakkelijk, maar is wel een mooi compliment!”

  • Hier bloeien bloemen en groeien contacten

    Leefbaarheidsalliantie Gelderland October 28, 2019 293 keer bekeken 0 comments

    Ik wil dat het slaagt! is een serie van zes blogs, waarin initiatiefnemers vertellen hoe zijn hun ideeën waarmaken. Blog 4#6: Een aanvraag indienen. 

    Stilzitten is aan Koos, 82 jaar, niet besteed. Een paar jaar geleden bedacht hij met een aantal bewoners dat het zo mooi zou zijn om bij hun appartementen een openbare tuin te hebben. “Maar dat kost toch best wat geld en we hadden geen idee hoe we daaraan moesten komen. Via een opbouwwerker kwamen we bij de Leefbaarheidsalliantie terecht. Zo kregen we hulp bij het indienen van een subsidieaanvraag bij de provincie Gelderland. Binnen zes weken stond het geld op de rekening!” 

    “Iedereen die bij mij op bezoek komt, maakt een opmerking over de mooie tuin.” Koos heeft er vanuit zijn appartement het volle zicht op. Een paar jaar geleden organiseerde de bewonerscommissie, waar Koos in zit, een bijeenkomst om bewoners te vragen naar hun ideeën voor de buurt. “We wilden de boel verfraaien. We gingen met elkaar aan de slag en tekenden allerlei ideeën. Zo kwamen we op het idee voor een ontmoetingsplek in de vorm van een gemeenschappelijke tuin, waar iedereen welkom is. Maar vervolgens hadden we geen idee waar we moesten beginnen.” Gelukkig was daar Jan, een opbouwwerker van Stimenz, die hielp bij het maken van een plan en het leggen van contact met de gemeente en de woningbouwcoöperatie.

    Aan de slag 
    “Het was bijzonder om te merken dat zo veel mensen wilden meedenken en meewerken. Dat geeft voldoening. De woningbouwcoöperatie gaf snel toestemming, de plantsoenendienst van de gemeente dacht mee over een geschikte plek en hielp met het beoordelen van het tuinontwerp. We kregen zelfs een extra vuilnisbak voor het tuinafval. Verder stelde de wijkraad geld beschikbaar voor tuingereedschap. Uiteindelijk lag er een ontwerp, maar moesten we nog aan geld komen voor de uitvoering door de hovenier. Dus gingen we op zoek naar geld.” 
     
    De juiste papieren 
    “We hoorden van de leefbaarheidssubsidie van de provincie Gelderland. Behoorlijk wat vragen, die je via de computer moet beantwoorden. Via Jan, kwamen we bij de Leefbaarheidsalliantie terecht. Een adviseur kwam bij mij langs en heeft hier aan tafel samen met mij doorgenomen wat er voor de aanvraag nodig is. Ze heeft me geholpen bij het verzamelen van de juiste papieren en het indienen van de aanvraag. Zonder haar hadden we dit niet voor elkaar gekregen. Je weet gewoon niet waar te beginnen. Nu was het binnen een paar weken geregeld en konden we aan de slag.” 
     
    Bij elkaar komen als mens 
    “We werken met een vaste groep in de tuin. Als er onkruid is, dan gaan we aan de slag. Er zijn vanzelf mensen die dan aanhaken en komen helpen. Weet je wat mooi is? Een man die steeds veel kritiek had, is nu een van de meest enthousiaste mensen die meewerkt in de tuin.”
    Inmiddels is de tuin helemaal vol en zijn alle moestuinbakken ook verdeeld onder bewoners. “Een Vietnamees gezin stond hier laatst aan de deur met een zakje peultjes dat ze zelf hadden gekweekt. 
    Mensen die langslopen blijven staan voor een praatje. En mensen gaan gewoon in de tuin zitten lunchen, het geeft gezelligheid. Als je aan het werk bent, ontmoet je vanzelf anderen. En daar gaat het om hé? Gewoon bij elkaar komen als mens.” 
     

  • ‘De kerk is van ons allemaal, voor ons allemaal’

    Monique Jongenburger October 25, 2019 358 keer bekeken 0 comments

    Pieter Matthijssen, tekstschrijver, heeft een rapportage gemaakt over de Kerkentour. Tijdens deze kerkentour bezochten we voorbeelden van herbestemde kerken om ideeën uit te wisselen over mogelijke nieuwe functies voor religieus erfgoed en om na te denken over het opstellen van een kerkenvisie. Pieter Matthijssen beschrijft het enthousiasme en de professionaliteit van de vrijwilligers, de bereidheid om geld te steken in het behoud van de kerk en de inventiviteit om ruimte anders te benutten. Hieronder zijn verhaal.

    Nog meer weten over de toekomst van kerkgebouwen? Op maandag 4 november 2019 is het congres ‘nieuw gebruik leegkomende kerkgebouwen' (https://dkkgelderland.nl/actueel/congres_nieuw_gebruik_leegkomende_kerkgebouwen_4_november)

     

    ‘De kerk is van ons allemaal, voor ons allemaal’

    Waar het geloof stapsgewijs uit steeds meer kerken verdwijnt, gloort via herbestemming vaak hoop voor de gebouwen zélf en daarmee de leefbaarheid van buurt, wijk, dorp of stad. Tijdens een speciale kerkentour, op woensdag 9 oktober georganiseerd door de Leefbaarheidsalliantie Gelderland, zagen zo’n 70 belangstellenden hoe bewoners in Loil, Huissen, Angerlo en Bemmel hun ‘heilige huisjes’ hebben weten te behouden voor een nieuwe, andere toekomst.

    door Pieter Matthijssen

    Op zondag 12 mei jl. namen inwoners van Loil tijdens een laatste traditionele mis voorgoed afscheid van ‘hun’ Onze Lieve Vrouwe (OLV) Onbevlekt Ontvangen kerk. Met de bijzondere dienst verdween het geloof officieel uit het gebouw dat op 14 november 1910 werd gewijd. Tegelijkertijd was het emotionele moment de volgende stap in een door diezelfde inwoners ingezette gebiedsontwikkeling, met de centraal gelegen kerk als belangrijkste hoofdrolspeler. Niet zo vreemd dus dat juist Loil (spreek uit: Lóól) op deze tweede woensdag in oktober het startpunt is van een bustour langs (andere) herbestemde kerken in respectievelijk Huissen en Bemmel. De uitnodiging om deel te nemen aan het initiatief van Leefbaarheidsalliantie Gelderland, is niet aan dovemansoren gericht. Zo’n 70 vertegenwoordigers van gemeenten, kerken en culturele (erfgoed)instellingen, hbo-studenten en mensen uit de vastgoed- en kunstwereld hebben zich aangemeld om zich bij te laten praten, onderling kennis te maken of inspiratie op te doen voor ‘hun’ kerk.

    Allesomvattende visie

    Na een korte aftrap door William Willems namens de Leefbaarheidsalliantie, is het woord aan Onne Heesen, woordvoerder van de regiegroep Hart van Loil. “Ons verhaal begon zo’n drie jaar geleden, met het vrijkomen van het onrendabele gemeenschapsgebouw De Zomp (buurthuis en sportzaal, red.) dat we als bewoners voor 1 euro symbolisch konden overnemen. We wilden niet dat het pand zou verdwijnen, dus hebben we meteen een werkgroep opgericht. Toen niet veel later bleek dat óók de kerk zou sluiten, zijn we opnieuw begonnen met één, allesomvattende visie voor gebiedsontwikkeling in het centrum. Behalve De Zomp en de kerk kwamen ook de pastorie, de tuin en het kerkplein vrij. Al snel is uit de vijf grootste verenigingen van Loil een regiegroep geformeerd; financiën, communicatie en woordvoerderschap werden apart belegd.”

    Gezamenlijke exploitatie

    Volgens de laatste herbestemmingsplannen verrijzen er in de pastorietuin een nieuwe sporthal en een nieuw buurthuis, terwijl de oude pastorie straks plaats zal bieden aan een begeleid wonen project. De kerk zelf, via een sluis verbonden met sporthal en buurthuis, wordt het gemeenschapsgebouw voor in principe alle 17 verenigingen die samen ook de exploitatie op zich nemen. Tevens doet het gebouw dienst als cultuurhuis voor evenementen, kleine concerten, workshops en vergaderingen. Door de geplande sloop van De Zomp komt er bovendien ruimte vrij voor kleine woningbouwprojecten, gezien de lange wachtlijst in het 1700 inwoners tellende dorp geen overbodige luxe. Heesen: “In het meest ideale geval had ook de basisschool ‘ja’ gezegd tegen het nieuwe plan, maar het schoolbestuur kwam met aanvullende eisen. Tijd om langer te wachten was er niet. Wel hebben we in de ontwerpschets ‘met potlood’ een plekje voor de school ingetekend, mochten ze op termijn alsnog willen aansluiten.”

    Delen is bestaan

    Die samenwerkingsbereidheid vormt ook de basis voor een goede verstandhouding met alle Loilse verenigingen. ”Het was lastig om iedereen op één lijn te krijgen, verenigingen hebben vaak hun eigen belangen”, vertelt Heesen. “Maar door goed overleg en nauw contact ontstond al snel het idee dat je het in een kleine kern niet redt als je allemaal apart wil regeren. Bundelen is delen, delen is bestaan. Doe je dat niet, dan zoeken verenigingen, dus de mensen, sneller hun heil buiten het dorp.”

    Dat juist de kerk een belangrijke rol speelt in dat bestaan, is volgens Heesen logisch. “De kerk staat hier al ruim 100 jaar, belichaamt een stukje emotie. Daarbij komt: kies je voor nieuwbouw, dan ga je berekenend om met het aantal te bouwen vierkante meters. In de kerk moeten we het doen met de ruimte die we hebben, waardoor we bijvoorbeeld nog steeds uitvaarten in een kerkachtige setting kunnen organiseren. Dat was anders waarschijnlijk niet gelukt.”

    400 geldschieters

    Op naar de eerste tussenstop, de Zandse Kerk in Huissen, waarvan de in december 2014 opgerichte gelijknamige stichting sinds 29 september 2017 eigenaar is. En waar stichtingsvoorzitter Jos Jeurissen zijn publiek meeneemt in het verhaal van het gebouw dat anno nu dienst doet als multifunctioneel ontmoetingscentrum. “Na maar liefst vier jaar onderhandelen kregen we de zegen van parochie en bisdom om de kerk over te nemen, op voorwaarde dat we zelf een donatie van minimaal 100.000 bij elkaar brachten. Voldoende draagvlak creëren was spannend, maar viel in de praktijk enorm mee. Via crowdfunding haalden we zelfs meer dan een ton op, verdeeld over bijna 400 geldschieters. Wat meteen aangeeft wat het gebouw betekent voor de mensen hier in de wijk.”

    Kloppend hart

    In de voormalige kerk, waar het dankzij verschillende plafondheaters behaaglijk warm is, zijn onder meer een bar en twee multifunctionele ruimtes gebouwd. Het tussenstuk naar de oude pastorie is omgebouwd tot een eigentijds rouwcentrum. Jeurissen: “Eind 2018 zijn we opengegaan, vanuit de invalshoek om dit gebouw op een eigentijdse manier als kloppend hart voor oud en jong in de wijk overeind te houden. Dat zie je ook terug in ons aanbod. Zo organiseren we elke woensdagochtend een koffieochtend voor inmiddels zo’n 100 mensen, vooral ouderen. Ook werken we mee aan het organiseren van schoolmusicals, kooruitvoeringen en inspiratiebijeenkomsten. Verder starten we binnen afzienbare tijd een Alzheimercafé.”

    Grote huiskamer

    “We willen vooral uitstralen dat mensen bij ons te gast zijn”, vervolgt secretaris Herman Geerts. “De Zandse Kerk is één grote huiskamer, een plek voor reünie en ontmoeting. Daarmee blijft het gevoel van ‘vroeger’ behouden. Het religieuze, kerkelijke aspect is weliswaar naar de achtergrond verschoven, maar de diepgang van het onderlinge contact is gebleven. Dat zie je mooi terug bij volwassenen die in de wijk hun jeugd hebben doorgemaakt, intussen verhuisd zijn, maar hiernaartoe komen voor het afscheid van hun vader of moeder. Dat dit kan op een plek die ze nog van vroeger kennen, voelt goed, is iets dat je als gemeenschap met elkaar wilt en kunt meemaken. Al ligt daar meteen ook een grote uitdaging. Deze week nog hadden we drie dagen achter elkaar een uitvaart met aansluitend een koffietafel; allemaal in dezelfde ruimte. Dan komt er in korte tijd veel op ons af en vraag je veel van de vrijwilligers. In die vrijwillige inzet schuilt onze grote kracht, maar tegelijkertijd is het onze zwakte, zeker tijdens dit soort hectische dagen.”

    Bepaalde urgentie

    Terwijl sommige deelnemers zich via verschillende speeddatesessies laten informeren over kansen en mogelijkheden van ‘herbestemming’, maken anderen kennis met elkaars ‘uitdagingen’. “Bij ons is van lege kerken, dus herbestemming, geen sprake”, aldus David Bakker, beleidsmedewerker Welzijn gemeente Neder-Betuwe. “Wél spelen er verschillende leefbaarheidsvraagstukken die linken aan wat ik vandaag hoop te zien en te horen, zoals het samen organiseren van activiteiten of het mensen op een andere, nieuwe manier met elkaar verbinden.” Aan een tafeltje verderop vertelt vastgoedondernemer Dirk Jan Franken over de aanschaf van zijn ‘eigen’ kerk, in Puijflijk. “Het kopen van een kerk stond al heel lang op mijn wensenlijstje. Nu het me is gelukt, wil ik er iets goed mee doen ook. Mijn plan? Het gebouw transformeren tot een gemengde woonvorm voor mensen met dementie en mensen met een verstandelijke beperking.” Monique Jongenburger van de Leefbaarheidsalliantie Gelderland, is blij met de enthousiaste geluiden om haar heen. “Er zit zoveel energie in en op plekken waar de dienst uit kerken is verdwenen. Al die verhalen over hoe bewoners samen de kerk overeind houden, een bepaalde urgentie voelen om het gebouw te laten staan; ik vind het echt tof.”

    Oude pastorie

    Ook in Angerlo hebben bewoners de handen ineengeslagen om religieus erfgoed nieuw leven in te blazen, in dit geval de oude pastorie van de Galluskerk. “Het gebouw dreigde te verkrotten en stond op de nominatie om te worden verkocht”, vertelt woordvoerder André Bikker tijdens een afsluitend praatje in de Zandse Kerk. “Daarmee zou het verloren gaan voor de gemeenschap, wat enorm jammer was. Als bewoners kregen we een half jaar om een plan te maken, waarbij we inspiratie opdeden bij de PKN-pioniersplekken (nieuwe vormen van kerkzijn vanuit de Protestantse Kerk in Nederland, red.)  en via een bewonersenquête de interesse in het dorp peilden.”

    Tijd en stilte

    Uiteindelijk is in april 2018 pioniersplek ‘Komdersuut’ van start gegaan in het opgeknapte monumentale pand met zijn groene buitenruimte. Bikker: “We kiezen bewust niet voor activiteiten voor verschillende generaties, maar betrekken liefst meerdere generaties tegelijk bij ons aanbod. Voor ouderen is contact met jongeren vaak een positief leerproces. Andersom geven ouderen aan jongeren het verhaal van het gebouw en de omgeving door. Intussen hebben we twee bestemmingswijzigingen, horeca en detailhandel, op het gebouw gekregen, wat meer zelfstandigheid, dus meer mogelijkheden oplevert.” Komdersuut wil volgens Bikker ook een oplaadpunt creëren voor de buurt, de ‘buurt achter de buurt’, passanten en toeristen om zo een eigentijdse vorm van zingeving en geloven te doen ontstaan. “We leven in een tijd met een chronisch tekort aan tijd en stilte. Dat is precies wat je bij ons kunt vinden, naast creativiteit, aandacht, een uitgestelde lunch of een kop koffie. De kunst is om de aandacht te verdelen, over de dorpsgrenzen heen te kijken. Lokaal red je het niet.”  

    Plan B

    Door naar de laatste stop van vandaag, TheaterKerk Bemmel. Wat meteen opvalt bij binnenkomst via de glazen galerij is de oorkonde ‘Duurzaamheidsprijs 2019’, een beloning die je in kerken-oude-stijl niet zo snel aan de muur ziet hangen. Eenmaal binnen in de ruime foyer, neemt Misjà Heinink, voorzitter Stichting TheaterKerk Bemmel, het woord. “Deze kerk is in 2012 is gesloten. Al snel volgde de conclusie dat het gebouw een mooi alternatief zou zijn voor het verouderde sociaal-cultureel centrum, De Kinkel. De gemeenteraad schoot het plan af, liet De Kinkel open en wilde de kerk afstoten. Maar er kwam een Plan B, geïnitieerd door drie groepen die dringend om ruimte verlegen zaten en de kerk wilden ombouwen tot een multifunctionele theaterkerk die naast De Kinkel kon bestaan.”

    150 vrijwilligers

    Trots vertelt Heinink hoe het ondanks (of misschien wel: dankzij) de gemeentelijke afwijzing toch goed kwam met de financiering en herbestemming van het gebouw. “Lokale, provinciale en landelijke fondsen brachten 2 miljoen euro binnen, waarna een crowdfundingsactie nog eens 500.000 euro extra opleverde. Toen we het geld eenmaal hadden, volgden de mensen haast vanzelf. Binnen een mum van tijd hadden zich zo’n 150 vrijwilligers gemeld. In november 2015 is de verbouwing gestart. Daarbij lag de focus op duurzaamheid. Zo zijn 10 putten aangelegd voor het opwekken van aardwarmte, ligt het dak vol zonnepanelen en is bijna overal LED verlichting aangebracht. Ook zijn veel materialen hergebruikt. De tafels in de foyer en de bar bijvoorbeeld zijn gemaakt van kerkbanken, marmer uit de vloer is verwerkt in de trap.”

    Ongekend trots

    Tijdens een rondleiding blijkt nog maar eens wat voor een huzarenstukje de Bemmelse gemeenschap heeft geleverd. Wie niet beter weet, zou denken dat de TheaterKerk drijft op betaalde krachten die hun sporen in horeca, techniek en management ruimschoots hebben verdiend. Maar niets is minder waar. “Het gebouw is verpacht aan een exploitant die de horeca en backoffice beheert, zoals planning, verhuur en logistiek”, vertelt Heinink. “Verder wordt alles - beheer, onderhoud, techniek, schoonmaak en barbeheer – door vrijwilligers gedaan. Er is niemand in dienst. Intussen organiseren we zo’n 650 activiteiten voor bijna 35.000 bezoekers per jaar, variërend van theater en films tot podiumavonden en uitvaarten. Met elkaar zijn we ongekend trots op het gebouw dat we zelf hebben neergezet. De kerk is van ons allemaal, voor ons allemaal. Dat voelt ook écht zo.”

    Heilige Nachten

    Op de terugweg naar startpunt Loil vertelt Sanne Kiel over het pop-up initiatief ‘Heilige Nachten’ dat ze samen opzette met Jennemie Stoelhorst. “Met Heilige Nachten combineren we het concept van leegstaande kerken met een unieke slaapervaring als mooi moment van bezinning. Ook de kerk profiteert, omdat het 40% van de inkomsten krijgt. Intussen zijn we gestart in de Mariaboodschapkerk in Goirle.” Maar Heilige Nachten is méér dan slapen in een kerk alleen, legt Kiel uit. “Het draagt bij aan verhalen van de kerk, aan meer maatschappelijke betrokkenheid bij het fenomeen van steeds meer leegstaande kerken en hun toekomstige functie. Bovendien kan de eigenaar nadenken over eventuele nieuwe mogelijkheden, terwijl er tegen betaling op zijn kerk wordt gepast. Hoe fijn is dat?”

  • Casa de Pauw

    Leefbaarheidsalliantie Gelderland October 14, 2019 222 keer bekeken 0 comments

    Ik wil dat het slaagt! is een serie van zes blogs, waarin initiatiefnemers vertellen hoe zijn hun ideeën waarmaken. Blog 3#6: samenwerken.

    Casa de Pauw is een prachtig pand met een rijke historie en en bonte stoet bewoners. Een Amsterdamse koopman liet het eind negentiende eeuw bouwen als vakantieverblijf. De paters van het Heilig Hart namen het pand over en breidden het uit met een klooster, kapel en villa. Na hun vertrek werd ENKA / AKZO eigenaar, om Italiaanse gastarbeiders te huisvesten. Toen de panden in de jaren tachtig leeg kwamen te staan, trokken er krakers in. Casa de Pauw is daarna gelegaliseerd en gerenoveerd tot woon- en werkcollectief, waar nu 43 volwassenen en 12 kinderen wonen. Bewoners betalen gewoon huur, maar beslissingen over alle huis- tuin en keukenzaken nemen ze samen. Met zoveel mensen gaat dat niet altijd van een leien dakje. Dit is het verhaal dat de bewoners Corine, Melchior en Rob vertellen over besluiten nemen en verantwoordelijkheid delen.

    Wie in Casa de Pauw woont is medeverantwoordelijk voor het reilen en zeilen in de woongemeenschap. Elke maand is er een klusweekend, de onderhoudscommissie coördineert de werkzaamheden en houdt het overzicht. In principe een systeem dat werkt, maar in de praktijk blijkt dat het werk telkens op dezelfde mensen neer komt. Er is ook een groep die steeds weer schittert door afwezigheid. Toch hebben zij, toen ze in de Casa kwamen wonen, net als iedereen toegezegd mee te werken. Het lijkt op een afwezige betrokkenheid. En zo is wonen in Casa de Pauw gezellig, maar brengt het ook ergernissen met zich mee.

    Onuitgesproken ongenoegen
    Het is niet uniek voor Casa de Pauw dat ergernissen en frustraties blijven sudderen. En dat er vrij weinig mee gedaan wordt, behalve natuurlijk onderling klagen en roddelen. De kunst van de assertiviteit – het geven en ontvangen van feedback – lijkt weinig mensen gegeven. Waarom het zo moeilijk is? Wie het weet, mag het zeggen. In ieder geval liggen dergelijke zaken gevoelig en de angst om te kwetsen of gekwetst te worden lijkt alom aanwezig. Soms wordt er een appel gedaan op de BC, de bewonerscommissie, om mee te kijken als er ongenoegen speelt binnen een bepaalde woongroep. Kunnen zij het helpen veranderen of verzachten? Soms lukt dat en soms gewoon ook niet. De BC wil de saamhorigheid en betrokkenheid van de bewoners graag verbeteren. Maar hoe?

    Via via
    Je vraagt rond, je boort je contacten aan. Zo gaat dat meestal als je hulp zoekt om een probleem op te lossen. En zo komt de BC ogenschijnlijk toevallig terecht bij twee adviseurs van de Leefbaarheidsalliantie die getraind zijn in Deep Democracy. Deep Democracy is een werkwijze waarbij je geen genoegen neemt met de mening van de meerderheid, maar juist op zoek gaat naar de afwijkende mening. De wijsheid van de hele groep telt en is evengoed te vinden bij de zwijgende deelnemer als de notoire dwarsligger. De introductie van de twee trainers in een Casabrede verenigingsvergadering, met uitleg en praktische oefeningen, valt in goede aarde. Het gaat rondzingen, bewoners die er niet bij waren worden nieuwsgierig en krijgen het idee dat ze iets gemist hebben waar ze bij willen zijn.

    Het gaat om ONS
    Er zijn nu vijf sessies geweest onder begeleiding van de trainers. Leden van de BC leren om zelf de principes van Deep Democracy toe te passen in de maandelijkse vergaderingen. En het werpt vruchten af: er komen meer bewoners opdagen, oeverloos discussiëren maakt plaats voor doelgericht vergaderen, een vlot tempo en vrolijkheid. Een sfeer waarin een deelnemer durft te zeggen dat hij zich niet gehoord voelt. Iedereen komt aan het woord, wie te veel praat wordt gekortwiekt. Het gaat om ONS: Onze relatie blijft, Niemand heeft de waarheid in pacht en Samen groeien. De vergaderingen worden nu goed voorbereid en de notulen met afspraken serieus genomen, want een besluit is een besluit.

    Grote Vriendelijke Vergadering
    Corine is blij dat het laatst gelukt is om een beginnend conflict op een goede manier in de kiem te smoren. Melchior beschouwt het als een cadeautje om de principes van Deep Democracy te leren toepassen. Rob heeft ‘het’ boek over Deep Democracy gekocht en beschermt het met zijn leven.
    We zijn er nog niet, weten Corine, Melchior en Rob, maar ze raken nu genoeg vertrouwd met de werkwijze om heikele punten aan te pakken. De VV (verenigingsvergadering) is omgedoopt tot GVV, Grote Vriendelijke Vergadering. En daar begint het steeds meer op te lijken.

  • Bruggen bouwen met theater

    Leefbaarheidsalliantie Gelderland October 07, 2019 240 keer bekeken 0 comments

    Ik wil dat het slaagt! is een serie van zes blogs, waarin initiatiefnemers vertellen hoe zijn hun ideeën waarmaken. Blog 2#6: Een plan maken.  

     

    Zeventig culturen leven samen in de wijk Malburgen in Arnhem. “We leven langs elkaar heen, maar welk verhaal schuilt er achter de mensen?” vroeg Freija Poll zich af. Samen met Arash en Inez is ze theatergroep OverMalbruggen gestart om het persoonlijke verhaal van wijkbewoners voor het voetlicht te brengen. Gewoon beginnen. Een uitgewerkt plan kwam later.

    OverMalbruggen biedt mensen uit de wijk een podium om hun verhaal te vertellen en zo begrip te creëren voor elkaar. Freija zelf heeft altijd in haar vrije tijd theater gespeeld en ziet kunst als mooi middel om je uit te kunnen drukken. Via via kwam ze in contact met Arash, een acteur die zijn kennis graag wil overbrengen op anderen, en met Inez, die dramatherapie studeert.

    Iedereen heeft een verhaal
    De mensen die meedoen zijn net zo divers als de wijk: verschillende culturen, mensen uit de bijstand, vluchtelingen, jongeren, iedereen is welkom. In wekelijkse repetities werken ze samen toe naar een voorstelling in de wijk. Ze hebben al op het Ruimtekoersfestival opgetreden en waren ze te zien in het Bruishuis.
    “Het is prachtig om mee te maken dat mensen in de lessen van Arash verhalen delen, die ze eigenlijk nooit aan iemand vertellen”, ervaart Freija. “Het toneel brengt iets bijzonders teweeg. Je merkt dat ook bij het publiek, als we na de voorstelling met hen in gesprek gaan. Mensen zijn geraakt door verhalen, het onverwachte of juist de herkenning.”

    Ingewikkelde subsidies
    Subsidie is wel een dingetje, want hoewel het vooral heel veel plezier geeft zijn er natuurlijk wel de nodige kosten en zouden ze Arash graag voor zijn lessen willen betalen. Na een aantal teleurstellende afwijzingen bij verschillende fondsen heeft OverMalbruggen ook een beroep gedaan op de leefbaarheidssubsidie van de provincie Gelderland. Freija: “Soms dien je een aanvraag in zonder zeker te weten of het echt bij het fonds past. De provincie werkt met een vooraanvraag. Zo weet je snel of je plan kans maakt. Dat kan veel werk besparen.” Voor de aanvraag bij de provincie had Freija contact met een adviseur van de Leefbaarheidsalliantie. Wat leverde dat op?  

    Op weg naar een kansrijke aanvraag
    “Ik voelde me echt geholpen om een kansrijke aanvraag in te dienen. De adviseur keek mee en gaf veel tips. Dit gaf mij echt een positief gevoel. Subsidie kan om de stomste dingetjes afgewezen worden en dan is het gewoon heel fijn dat er iemand meekijkt van: joh, dit of dat zou ik toch nog anders doen. Ook na het maken van het plan kregen we feedback om het nog scherper te stellen. Ik vond het heel prettig dat ik elke vraag gewoon even kon stellen. Ik vond de aanvraag best ingewikkeld.”

    Op één lijn
    “Maar wat ik eerst onderschat had, was de waarde van een goed plan.” Freija wil aan nieuwe aanvragers meegeven dat het belangrijk is om met de mensen met wie je de aanvraag doet echt goed te bedenken wat je precies wilt. “Je hebt allemaal je eigen ideeën, zo heeft Arash vanuit zijn achtergrond als acteur en migrant een ander beeld van theater dan ik. Daar kom je pas achter als je echt goed met elkaar in gesprek gaat. Maak met elkaar duidelijke keuzes, dat helpt enorm bij het doen van de aanvraag. Dit was ook een advies vanuit de Leefbaarheidsalliantie: als je een aanvraag wil indienen, moet je op een lijn zitten. En dat je een format aangereikt krijgt en tips hoe andere initiatieven het hebben aangepakt is natuurlijk ook handig.”

    PS: De aanvraag voor een Leefbaarheidssubsidie van OverMalburggen is toegekend.

  • Wereldse kleuren

    Leefbaarheidsalliantie Gelderland September 24, 2019 251 keer bekeken 0 comments
    Ik wil dat het slaagt! is een serie van zes blogs, waarin initiatiefnemers vertellen hoe zijn hun ideeën waarmaken. Blog 1#6: Hoe een idee vorm krijgt. 

     

    Uit een moeilijke periode kunnen prachtige ideeën voortkomen. Als Dilek Menekşe een poos ziek thuis zit, raakt ze weer aan het haken. Handwerken heeft ze niet meer gedaan sinds ze een jong meisje was. Nu merkt ze dat het haar rust brengt en energie geeft. Ze krijgt weer zin om iets te doen. Al hakend ontstaat haar idee voor Wereldse kleuren: multiculturele ontmoeting door samen te handwerken.

    Het idee van Dilek om multiculturele ontmoetingen te organiseren, komt niet zomaar uit de lucht vallen: “Ik gaf als vrijwilliger taalles bij vluchtelingenwerk, maar ik wilde eigenlijk ook iets doen met ontmoeting. Bij een symposium over allochtone jongeren van Bindkracht 10 in Nijmegen, ontdekte ik inspirerende multiculturele activiteiten.” Maar vrijwilligerswerk doen in Nijmegen vanuit Tiel is natuurlijk niet praktisch. En zo raakt Dilek aan de praat met Abdelmalek bij Mozaïek Welzijn in haar eigen woonplaats. In Tiel is zoiets nog niet, weet Abdelmalek en hij oppert of Dilek niet zelf de ontmoetingsplek zou willen opzetten die ze voor ogen heeft? “Ik liet het even bezinken en dacht ‘waarom ook niet’? Ik werd enthousiast en ging aan de slag.”

    Een symbolische dag om te beginnen
    Dilek krijgt een groep vrouwen bij elkaar en mag gebruik maken van het wijkcentrum in de Hertogenwijk. Ze sprak bijvoorbeeld moeders aan bij het koffiedrinken op school over haar idee en vroeg hen ‘wat vind jíj leuk om te doen’? Abdelmalek zette zijn netwerk in en hielp met contacten leggen.
    En op 8 maart 2019, internationale vrouwendag, komt voor het eerst een groep van twaalf vrouwen bij elkaar. Dilek: “Elke vrijdagmorgen zijn er vrouwen die samen wandelen. Een aantal vrouwen gaf namelijk aan dat ze liever bijeenkwamen om meer te bewegen. Anderen komen juist om samen te handwerken. Ik neem zelf materialen en restjes mee. Sommige oudere vrouwen drinken alleen koffie mee. Maar ze komen wel.”

    De internationale taal van het ambacht
    Het gaat Dilek in de eerste plaats om ontmoeting. “Er zijn vrouwen die bijna niet de deur uit komen. Ze brengen hun kind naar school, maar ze doen nergens aan mee, zijn nergens lid van, hebben amper contacten. Ze moeten uit hun comfortzone gehaald worden. Handwerken is heel laagdrempelig en elke cultuur heeft zijn eigen technieken en uitdrukkingsvormen. Het is een multiculturele taal; iedereen neemt zijn eigen kleur mee.” Maar het ambachtelijke van handwerken is ook belangrijk voor Dilek: “Er is zoveel techniek en hectiek in onze levens, het is rustgevend om iets moois en creatiefs met je handen te maken.”

    Handwerkatelier
    Dilek heeft aangetoond dat er draagvlak is voor haar idee en ze zou haar activiteiten graag structureel maken en een handwerkatelier opzetten. Een kunst- en cultuurplek waar je samen mooie dingen maakt, nieuwe technieken leert en allerlei nieuwe activiteiten kunt ontplooien. Bijvoorbeeld van oude kleren nieuwe maken. Abdelmalek van Mozaïek wees haar op de Leefbaarheidsalliantie Gelderland, omdat de provincie initiatieven voor duurzame ontmoeting ondersteunt. Met geld en/ of advies. Dilek: “Ik had al van de Leefbaarheidsalliantie gehoord, maar wist niet precies hoe het werkt. Ik heb mijn idee gewoon naar de provincie gestuurd. Ik kreeg een enthousiaste reactie, maar ik moest een uitgebreider plan indienen. En toen hoorde ik pas dat ik daar ook hulp bij kan krijgen.”

    Duimen
    Twee adviseurs van de Leefbaarheidsalliantie helpen Dilek om haar ideeën in het format van een projectplan te gieten en een begroting op te stellen. Best een lastig karwei. Het is nu bijna klaar. Dilek: “Ik heb binnenkort een gesprek met de wijkmanager, want we moeten de 25% eigen financiering nog rond krijgen.”
    En daarna is het duimen voor de goede afloop. Aan het enthousiasme van Dilek zal het niet liggen, zij zit nog vol met ideeën om een succes te maken van Wereldse kleuren.

  • Als ik je een advies mag geven…

    Henriette Neuijen August 15, 2019 69 keer bekeken 0 comments

    Ik werk bij een adviesorganisatie, maar verwacht van mij geen stapel A4-tjes met een nietje erdoor. Soms maken we aan het eind van een opdracht op papier inzichtelijk wat we gedaan hebben. Soms doen we beleidsaanbevelingen. Maar voor mij gebeurt het adviseren eigenlijk altijd in de praktijk, in de tijd dat je samen een pad loopt.  Of dat met een gemeente is of met een bewonerswinitiatief maakt voor mij niet veel uit. Het is geen hogere wiskunde, maar een combinatie van een flinke dosis nuchter verstand, ruime praktijkervaring en ja, ook en beetje ‘Fingerspitzengefühl’. 
     
    In mijn pinken zit mijn onbevangenheid. Vragen stellen en nog eens vragen stellen, bijna op het domme af. Om te horen waar het nu precies over gaat, om na te gaan of ik precies begrepen hebt wat iemand bedoelt, om te voorkomen dat ik dingen alvast invul die dan toch net een beetje anders in elkaar blijken te steken. Ogenschijnlijk achteloze vragen, puur om de ander uit te dagen in de spiegel te kijken om het antwoord te vinden. 
     
    Mijn ringvingers staan voor contact maken. De hand schudden, aftasten, luisteren en ook iets van mezelf laten zien. Vooral even niet de adviseur uithangen, maar vertrouwd raken met elkaar en verbinding maken. Wie ben jij? Wie ben ik? Makkelijk hoor. Maar tot mijn verbazing zie ik dan bij een wijkschouw dat de bewoners met elkaar praten en de ambtenaren ook bij elkaar klitten. Hoe wil je dan ontdekken wat er leeft in een buurt? Verplaats je nou eens in de ander en stel een vraag! Achter je bureau kun je plannen uitwerken, maar plannen bedenken gaat beter als je op pad gaat. Toe maar, ga maar eens buiten spelen. 
     
    Onafhankelijkheid is een centrale waarde. Die zit dus in de toppen van mijn middelvingers. Voor elke partij ben ik een betrokken, maar neutrale buitenstaander. En dat maakt dat mensen mij veel willen vertellen. Omdat ik geen partij trek en ieders belang zo goed mogelijk meeweeg en vertegenwoordig. Kennis die ik kan gebruiken om begrip te kweken als partijen tegenover elkaar staan. 
     
    Ongeloof zit in mijn wijsvingers. “De bewoners betrekken, dat hebben we al zo vaak geprobeerd. Dat werkt hier toch niet.” Wethouders en ambtenaren die dat zeggen weiger ik te geloven, omdat ik zeker weet dat het wel kan. Ik wijs terug: Weet je waarom inwoners vaak niet meedoen? Ze worden overstelpt met goedbedoelde uitnodigingen voor bewonersavonden. Meestal wel in hun buurt maar toch ver van hun bed. Vanuit de gemeente weten medewerkers vaak niet goed wat collega’s van andere afdelingen doen; ze vissen allemaal in dezelfde vijver. Geen wonder dat alleen de ‘usual suspects’ op komen dagen. Een kleine groep die het leuk vindt en veel tijd heeft. 
     
    Doen! zit in mijn duimen. Adviseren is een spiegel voorhouden. En natuurlijk moet je praten en afstemmen. Maar dat kun je ook te lang doen. Wéér terugkoppelen, overleggen, wikken, wegen? Je moet ook gewoon in actie komen. Hup in de doestand. Iemand moet zich eigenaar voelen en zeggen: DIT gaan we nu doen, want het is leuk en het past in onze plannen. Wie gaat dit regelen en wat heb je daarvoor nodig? Mijn duimen staan voor ‘in positie zetten’. Iedereen op zijn eigen manier. Als mensen hun rol vinden, kan ik weer loslaten. 
     
    Werner Rutjes (Spectrum partner met elan)

  • Hoe een dorp een dorpshuis met sporthal en óók nog de pastorie en kerk koopt

    Monique Jongenburger July 29, 2019 149 keer bekeken 0 comments

    Je woont in een dorp met 1.900 inwoners en een rijk verenigingsleven. Op een dag besluit de gemeente om het dorpshuis en de sporthal tegen het symbolische bedrag van één euro aan het dorp te verkopen. En dan staat ook de kerk, waar veel verenigingen oefenen, met bijbehorende pastorie voor enkele tonnen te koop. Wat is wijsheid? In Loil besloten de verenigingen om in actie te komen en kopen ze de gebouwen zelf. Geen simpele opgaaf, met het hele dorp tot een keuze komen waar miljoenen mee gemoeid zijn.

    Anderhalf jaar geleden raakte ik als adviseur bij Spectrum betrokken bij Loil. De verenigingen hadden net besloten dat ze gezamenlijk wilden onderzoeken of het haalbaar was de gebouwen zelf te exploiteren. Wekelijks boog een groep bewoners zich over deze ingewikkelde puzzel. Hoeveel ruimte is er nodig? Hoe gaan we het betalen? En wat moeten we daar juridisch voor regelen?

    Een dorp vol experts
    Loil blijkt een bijzonder dorp: er is allerlei kennis en kunde aanwezig en energie om zich in te zetten voor het dorp. Een rijk verenigingsleven blijkt een stevige structuur om de kennis en kunde uit het dorp aan te boren. Waar het in andere dorpen vaak lastig is om bestuursleden te vinden, is het in Loil een eer als je gevraagd wordt je in te zetten. De verenigingen steken de koppen bij elkaar en kunnen putten uit de lokale kennis van een jurist, bankier, makelaar, ambtenaren, ondernemers, bouwkostendeskundigen etc.

    Slopen en verbouwen
    Na maanden hard werken ligt er een ambitieus plan. Het oude dorpshuis met sporthal wordt gesloopt. Hier komen huizen, die een gedeelte van het geld opleveren om een nieuwe sporthal te bouwen met een dorpshuis eraan vast. In de pastorie komen appartementen, die weer geld in het laatje brengen om de kerk te verbouwen. Een win-win-winsituatie voor het dorp: de verenigingen kunnen blijven, het kerkgebouw blijft behouden en er komen woningen bij.

    Er zijn veel Loils
    In veel gemeenten spelen vragen over maatschappelijk vastgoed en met name het grote aantal kerkgebouwen dat leeg komt te staan. Nederland telt 5.600 kerkgebouwen en de kerken schatten zelf in, dat zeker dertig, maar misschien zelfs tachtig procent de komende tien jaar moet sluiten. Dat vraagt bewuste keuzes over slopen of behouden. En hoe kun je het gebouw herbestemmen? Behalve verbouwen tot woningen, zijn er voorbeelden van activiteiten- en buurtcentra, restaurants, een hotel, theater (denk maar aan Paradiso) en zelfs (tijdelijk) een klimhal. In Zutphen zit al sinds 1983 de bibliotheek gevestigd in de 14e-eeuwse Broederenkerk.

    Geld voor een kerkenvisie
    Om passende keuzes te maken is het belangrijk dat een gemeente, samen met de kerkeigenaar, erfgoedorganisaties en bewoners een visie ontwikkelt op de toekomst van alle kerken in de gemeente. Voor het opstellen van zo’n integrale kerkenvisie stelt de rijksoverheid geld beschikbaar. Zo wordt voorkomen dat deze vaak bepalende gebouwen allemaal verdwijnen en wordt met elkaar gekeken welke activiteiten er voortaan in de kerk zouden kunnen plaatsvinden.

    Nieuwe activiteiten in de kerk
    In Loil wordt op 15 mei de kerk met pastorie gekocht door een nieuw opgerichte stichting, die nu al de eigenaar is van het dorpshuis met de sporthal. Het komende jaar zal de kerk worden verbouwd, zodat bij het volgende carnaval geen tent meer nodig is. Ook zetten de Loilenaren zich in om een nieuw programma te realiseren in de kerk. Zo behoudt de kerk haar verbindende functie voor het dorp. Het koor en de toneelclub repeteren er, er worden concerten georganiseerd; er is de hele week reuring. Het is genieten om te zien hoe het dorp dit met hard werken dit voor elkaar gaat krijgen.

    Meedenken
    Vanaf 1 januari 2019 is er voor een periode van drie jaar geld beschikbaar om een kerkenvisie op te stellen. Gemeenten kunnen deze decentralisatie-uitkering aanvragen bij de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed. 
    Het opstellen van een kerkenvisie is een complex proces, waar veel partijen bij betrokken zijn en veel verschillende belangen een plek krijgen.
    Wij denken graag mee.

  • Club Goud brengt generaties samen

    Beau Louisse February 22, 2019 512 keer bekeken 0 comments
    Club Goud zet zich in om een nieuwe generatie vrijwilligers op de been te krijgen in de ouderenzorg. Dat vinden we belangrijk omdat met het ouder worden, veel mensen zich steeds verder van de maatschappij voelen afdrijven. Fijne contacten met vrijwilligers kunnen ervoor zorgen dat ouderen het gevoel hebben dat ze meetellen.

    Om een nieuwe, jonge doelgroep aan te spreken werken we aan innovatief vrijwilligerswerk binnen de ouderenzorg. We experimenteren met sportprojecten en samenwerkingen met culturele partijen om vrijwilligerswerk te bieden waar jongeren en ouderen blij van worden. Onze activiteiten zijn in te delen in drie categorieën:

    1. Interessante culturele evenementen
    Samen met culturele organisaties als Deep End Film, Drift - Om Te Dansen en Go Short organiseren we eenmalige evenementen speciaal voor ouderen. Dit doen we bij filmhuizen, festivals of bij dagbestedingen en verpleeghuizen. In april bekeken 40 ouderen samen met 20 vrijwilligers bijvoorbeeld een speciaal voor hen samengesteld filmprogramma op het Go Short korte filmfestival.

     

    2. Leuke kleinschalige activiteiten
    We bedenken kleinschalige activiteiten die makkelijk georganiseerd kunnen worden en waarbij vrijwilligers met drukke agenda's makkelijk aanhaken. Zo trokken we in de zomer langs vier woonzorgcentra met Festa d’Italia. Met een pizzabakker, muziek uit la bella Italia, leuke beplaksnorde vrijwilligers en een lading ijs maakten we er een feestje van. Heel gezellig voor ouderen die niet meer naar activiteiten buiten hun zorglocatie toekunnen, en makkelijk voor vrijwilligers die maar af en toe een middag tijd hebben.

     

    3. Gezellige bezoekmaatjes
    Jonge mensen die het leuk vinden om op bezoek te gaan, brengen we samen met ouderen die het fijn vinden om vaker bezoek te krijgen. Dat zijn onze bezoekmaatjes! Er zijn 26 maatjes op het moment die met een oudere gaan wandelen, schilderen, shoppen of gewoon samen kletsen met een bakje koffie. Er is zelfs een wachtlijst met vrijwilligers die staan te popelen om als bezoekmaatje gematcht te worden. Deze vrijwilligers begeleiden we met adviezen over communiceren met ouderen met dementie en door regelmatig samen te komen met alle maatjes om tips&tricks uit te wisselen. “We hebben laatst 3 uur gepraat met en filmpjes gekeken van Nijmegen voor de oorlog. Ze is een heel sterke vrouw en ik kan veel leren hoe ze in het leven staat”, vertelt vrijwilliger Robin over maatje.

    Benieuwd wat Club Goud nog meer doet? Kijk op onze website of volg ons op Facebook of Instagram.